Χαλβάς -Σιμιγδαλένιος ή καλαμποκένιος είναι ακαταμάχητος

Σιμιγδαλένιος ή καλαμποκένιος χαλβάς με πορτοκαλένιο σιρόπι και φυστίκια

Μιά εκδοχή του κλασικού σιμιγδαλένιου χαλβά,που ο χυμός πορτοκαλιού τον κάνει ακόμα πιο ενδιαφέροντα, ενώ αντικαθιστώντας το σιμιγδάλι με καλαμπόκι έχουμε ένα υπέροχο, νόστιμο γλύκισμα χωρίς γλουτένη.

Για 12 με 15 μερίδες
2/3 φλιτζ. ελαφρύ ελαιόλαδο
1 φλιτζ. σιμιγδάλι ψιλό, ή κίτρινο καλαμποκάλευρο
1 φλιτζ. χοντρό σιμιγδάλι ή πολέντα καλαμποκιού
1/2 φλιτζ. αμύγδαλα, ασπρισμένα και κομμένα στα 4 (προαιρετικα)
1/3 φλιτζ. κουκουνάρι ή καρύδι (προαιρετικά)

Για το σιρόπι: 
1 φλιτζάνι νερό
4 φλιτζάνια χυμό πορτοκαλιού
2 φλιτζάνια ζάχαρη
1 ξυλάκι κανέλα
1 κουταλιά της σούπας γαρίφαλλα
1 μεγάλο κομμάτι φλούδα από λεμόνι ή πορτοκάλι
Κανέλα σκόνη, για το σερβίρισμα Χοντροκομμένα φιστίκια, για το σερβίρισμα

Πρώτα ετοιμάζουμε το σιρόπι:
Σε μια κατσαρόλα βάζουμε το νερό, τον χυμό πορτοκαλιού μαζί με τη ζάχαρη, την κανέλα, το γαρίφαλο, τις φλούδες λεμονιού ή πορτοκαλιού και αφού πάρουν μία βράση, σιγοβράζουμε για 10 λεπτά.
Περνάμε το σιρόπι από σουρωτήρι και πετάμε το γαρίφαλο, την κανέλα και τις φλούδες.
Σε βαθιά κατσαρόλα βάζουμε το ελαιόλαδο να ζεσταθεί και προσθέτουμε το σιμιγδάλι (από στάρι ή καλαμπόκι, ό,τι χρησιμοποιούμε).
Ανακατεύοντας συνεχώς με μία ξύλινη κουτάλα, σοτάρουμε τους κόκκους σε μέτρια φωτιά για περίπου 15 λεπτά ή περισσότερο, μέχρι το μείγμα να αρχίσει να ροδίζει.
Προσθέτουμε τα αμύγδαλα, τα καρύδια ή τα κουκουνάρια, αν τα χρησιμοποιούμε, και σοτάρουμε ανακατεύοντας μερικές φορές, να ροδίσουν.
Κατεβάζουμε από τη φωτιά.
Επειδή το μείγμα θα κοχλάσει έντονα, πολύ προσεκτικά, φορώντας γάντια κουζίνας, αδειάζουμε το σιρόπι πάνω στο σοταρισμένο σιμιγδάλι, ανακατεύοντας μία φορά με την ξύλινη κουτάλα.
Σκεπάζουμε την κατσαρόλα με μια πετσέτα και την αφήνουμε για 10 λεπτά ώστε οι κόκκοι των δημητριακών να απορροφήσουν το σιρόπι.
Με κουτάλι μεταφέρουμε το μείγμα σε φόρμα και αφήνουμε το να κρυώσει εντελώς.
Διατηρήσετε το στο ψυγείο για 4 μέρες ή και περισσότερο.
Για να σερβίρουμε, ξεφορμάρουμε σε ένα πιάτο το χαλβά, πασπαλίζουμε με κανέλα και φιστίκια και κόβουμε σε μικρά κομμάτια, επειδή ο χαλβάς είναι αρκετά χορταστικό γλυκό.
Πρωτοδιάβασα την απολαυστική αυτή συνταγή sτο: aglaiakremezi.com
Στη φωτό βλέπουμε το θεσπέσιο γλύκισμα,σερβιρισμένο σε κεραμικό πιάτο της Χαράς Μπαχαρίου

Ο σουσαμένιος χαλβάς ‘του μπακάλη’ ήταν το γνωστότερο είδος του χαλβά στην Ελλάδα
Υπάρχει όμως  στην Ελλάδα όπως και σε όλη την ανατολική Μεσόγειο και η διαφορετική, πολύ δημοφιλής εκδοχή του γλυκού, που επίσης ονομάζεται απλά ‘χαλβάς’ και φτιάχνεται με αλεύρι, σιμιγδάλι, καλαμποκάλευρο ή άλλα δημητριακά που σοτάρονται σε βούτυρο ή ελαιόλαδο και κατόπιν περιχύνονται με σιρόπι.

Με το όνομα,λοιπόν,χαλβάς βρίσκουμε μια ποικιλία από εντελώς διαφορετικά γλυκίσματα, τα οποία συναντώνται σε διάφορες παραλλαγές σε όλες τις χώρες των Βαλκανίων, αρκετές της Μεσογείου και αρκετές της Μέσης Ανατολής -μέχρι και την Ινδία και το Πακιστάν.

Πρώτες ύλες για τους χαλβάδες είναι συνήθως κάποια λιπαρή ουσία,όπως βούτυρο, ελαιόλαδο, ηλιέλαιο, ταχίνι, άμυλο όπως νισεστές, σιμιγδάλι, ταχίνι, ενώ σε μερικές χώρες χρησιμοποιούν και υλικά όπως καρότο, ρεβίθι ή παπάγια και γλυκαντικές ουσίες όπως ζάχαρη, μέλι, πετιμέζι, γλυκόζη, χαρουπόμελο. Για ποικιλία στις γεύσεις ή σαν διακόσμηση προστίθενται συνήθως διάφοροι ξηροί καρποί ,κυρίως αμύγδαλα, σταφίδες και αρωματίζεται με μπαχαρικά όπως βανίλια, γαρύφαλλα, κανέλα, κάρδαμο, κρόκος, μέλι, κακάο ή σοκολάτα, ξύσμα ξινών φρούτων ή/και κομματάκια από αυτά, χυμούς φρούτων ή άλλα φυσικά αρωματικά παρασκευάσματα όπως ροδόνερο, αφεψήματα λουλουδιών.

Halva (ή Halvah) σημαίνει «γλύκισμα» στα αραβικά και μπορεί να αναφέρεται σε πολλά και διάφορα επιδόρπια.
Τούτος ο διαφορετικός πλουσιότερος γευστικά χαλβάς είναι επίσης διαδεδομένος στο Ιράν, την Τουρκία και στις χώρες του Περσικού Κόλπου.
Τα δημητριακά σοτάρονται σε βούτυρο και ποτίζονται με σιρόπι από μέλι ή ζάχαρη φτιάχνοντας ένα αφράτο και απαλό γλύκισμα.
Στο Τουρκικό Βιβλίο Μαγειρικής του Turabi Efendi, του 1862, παρατίθενται διάφορα τέτοια χαλβαδένια γλυκίσματα.
Η συγγραφέας και ερευνήτρια Μαριάννα Γερασίμου στο εξαίρετο βιβλίο της «500 χρόνια Οθωμανικής Κουζίνας» καταγράφει συνταγές για διάφορους πλούσιους χαλβάδες.
Σε αντίθεση με τον σουσαμένιο χαλβά (tahin helvãsi), τον οποίο οι Οθωμανοί θεωρούσαν γλύκισμα των φτωχών, σύμφωνα με τη Γερασίμου, το μείγμα των δημητριακών συχνά ποτίζεται με περίτεχνα σιρόπια πλουτισμένα με γάλα ή κρέμα, και με αμύγδαλα, κουκουνάρι, φυστίκια ή άλλους ξηρούς καρπούς.
Ο σιμιγδαλένιος χαλβάς είναι η ελληνική παραλλαγή αυτού του παλιού, απλού γλυκού.
Στη δική μας εκδοχή το σιμιγδάλι καβουρντίζεται συνήθως σε ελαιόλαδο, σε αντίθεση με την Τουρκία και τη Μέση Ανατολή όπου χρησιμοποιείται πρόβειο βούτυρο.

Ο σιμιγδαλένιος χαλβάς ήταν και το πιο συνηθισμένο κέρασμα στις ελληνικές ταβέρνες.

thalia-botanologia.gr

Share: